Diepblauwe ogen. Een verweerde huid met een klein overschot aan oogleden. Dat is het eerste dat me opvalt als hij in de stoel komt zitten. Als hij lacht, vloeien zijn rimpels samen als golven op een onstuimige zee. Sinds hij is binnengekomen en zijn naam heeft gezegd, stelt hij zich zwijgzaam op, maar de sporen in zijn lichaam schreeuwen een verhaal.
Ik tast het begin van het consult altijd af. Bij plekjes in de mond is de verkeerde toon zo gezet: Een te luchtige houding bi…